Jo, jo da Advent des is dei´ Zeit,
für´s Keksal bocha – es is soweit.
Doch olle Joahr des sölbe Spü´,
ma derf´s net ess´n waun ma wü.
I brauch auf koan Kalenda schaun,
zu wiss´n, d´Weihnochtszeit faungt aun.
Waun voigrammt is da Kuchltisch,
mit Kochbuach und dem Taoggemisch,
is jeda Koch – Freak scho dabei,
den es beginnt die Bocharei.
Die gaunze Zeit host den Gruch in da Nosn,
doch koana wü die Kost´n lossn.
„Dei san für d´Feiertog!“ hört mas daun keifa,
waunst volla Plaunga noch an Keksa tatst greifa.
FEIERTOG – das i net loch, waun is hör,
do is für mi z´spot – des is a Maleur,
Waun vom Süass´n ma gnuag hot – waun mas nimma kaun sehn,
daun wär des NA-sogn schon fost a vageh´n.
Dabei stand´ des Obnehma dort scho aum Plan,
doch erst waun d´Keks goar san, derfst faunga daun an.
Sche bled – dort wo´s Süasse so richtig tat schmecka,
tuan´s dahoam gaunz eifrig dei´ Keksal vastecka.
Es hülft net,waunst hoamli in d´Speis´ tuast schleich´n,
um mühselig d´Keksdos´n zu erreich´n,
scho wiarst dawischt – „gehst´weg!“ – foahrn´s di aun,
dei´ san zan essn, erst z´Weihnochtn draun.
Wia a Sünda, so oarm stehst do – host di g´schreckt,
es druckt die des G´wissn, weil ma di hot entdeckt.
San d´Feiertog do, tuat´s aundas daun klinga,
magst net a poar Keks – soi is dir epa bringa?
Den gaunz´n Advent host g´jammat – host giert,
und jetzt hob i´s G´füh, dass di net int´ressiert?
Daun sitzt ma hoit do im Fernseh-Zimma,
ban schaun – essn Keks, ban Vierschaunzn – Springa,
Muass si fost z´winga – es is wirkl zan rean,
wo´s in Advent do so guat g´wen wär´n.