D´Möhspeis für´n Liabstn!

Jede Woch´n aum Sunntog, so is g´wiss da Brauch,
hot d´Resl ihr´n Schotz einst vasprocha auch,
das sie eam tuat imma wos Süasses mocha,
trum muass d´Resl heute no a Möhlspeis kocha.
Wia´s glei drauf do feststöllt – des is a Malheur,
koa oaziges Oar in da Speis´find´ sie mehr.


Wo soi´ i hiatzt blos für an Nochschub sorgn,
do schiasst ihr d´Idee – ba da Nochbarin borgn,
des werd´ i jetzt tuan und scho siacht mas renna,
das zan Kocha boid wieda z´ruck sie tuat kemma.
Ohne Umschweife faungt d´Resl au daun zan frogn,
„Grüaß di Moam“ – kinnt´i epa a poar Oar von dir hobn?


„Mei´ Liaba! Muass söba no Möhspeis mocha“,
gibt zua Auntwort die Kath´l – „Wiavü brauchst den nocha?“
„Für vier Oar, waunst hätt´st – wa i daunkboar dir g´wen“,
„Dei´kaunst sicha hob´n“, sogt drauf d´Kath´l valegn.
„I pock´ das g´schwind ei – tua´s in a Zeitungspapier,
do war´ns bessa g´schützt – so kammat ihr via.


„Na, na“, sogt erleichtert drauf d´Resl gaunz keck,
„Schau her, i tua´s do ba meina Schürzn in d´Säck!“
Oas noch´n aundern – wos für Glück, s´is a Segn,
tuat d´Resl ba ihr´n G´waund in die Säck einig geb´n.
Wia sie den Weg grod tuat hoamzua g´schwind nemma,
siacht sie von da Weit´n den Toni scho kemma.


A humorvolles Maunsbüld – der jed´s Moi akkurat,
an lustig´n Schmäh für sie hot parat.
Den erzöhlt er a heut´ – sie muas fuachtbor vü locha,
dabei schlog sie mit d´Händ´- auf die Säck – scho tuast krocka.
Jessas Toni – moat d´Resl – sowos bled´s, wia i bin,
die ausg´lichnan Oar – meina Sö´ – hiatzt san´s hin.


Den Sunntog – die Resl muass sie fuachboar genier´n,
tuat ihr Liabsta, weg´n dem Unglick, koa Möhlspeis´ mehr kriagn.

Kommentar verfassen

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert

Nach oben scrollen