Ois höchstes Gut, seit Mensch´n gedenk´n,
tuat da Herrgott uns die Liebe schenk´n.
Vom ersten Atemzug im Leb´n,
tuat´s für uns Mensch´n die Muataliab geb´n.
Tog und Nocht bis ihr Herzal mocht ihrn letztn Schlog,
teilt stets sie mit dir Freud´und Leid – Müh´und Plog.
Drum tua a maunchmoi aun sie liab denkn,
und ihr a bissal a Gemeinsamkeit schenkn.
Mit a poar Bleamal – für´s Verauntwortung trogn,
tua deina Muata amoi Daunkschen sogn.
Gaunz g´wiss von dir, tuat si ´s sicha gern hörn,
das´d vom Herz´n ihr sogst – du i hob di so gern.