Zualos´n kinna im heutig´m System
für vü Leut´ is g´wiss des a richtig´s Problem.
Red´n tat´n jo vü – s´gibt vü zan erzöl´n,
doch wo tuat´s dei´ Spezies Zuahöra no geb´n?
Unläng´st bin i grod durch d´Parkallee gaunga,
do siach i zwoa,dei´ an Dischgur au hob´n g´faunga.
A Maun und a Frau – sie ist grod aum Red´n,
das Zeit´n früahra vü schena war´n g´wen.
Geh´ weita, moant do, der Maun neb´n Ihr,
i glaub´s net das stimmt – dir kimmt´s nua so vüa.
Moast scho – woast – des drawige Hetz´n und Renna,
fost bis zan umfoi´n – füahra woa´s vü bequema.
G´wiss woar die Oarbeit dort härta ois heut´,
des Dilemma is hiatzt jo d´Geschwindigkeit.
Mecht´ ma wos hob´n – muas glei drauf wos g´scheh´n,
aum Best´n war´s , olles wär´ umg´setzt scho g´wen.
Und hot ma´s – des Nächste steht so aum Plan,
koa Mensch mehr heut´ genießn kaun.
Do mog´st scho recht hob´n stimmt er ihr do zua,
weil er von da Hektik g´wiss a scho hot g´nua.
Uns zwoa geht’s do guat – mög´n nix mehr darenna,
sitz´n liaba aum Bankal – i glaub´ des is schena.
Daun san´s stü´ in da Parkallee g´sess´n,
hob´n goar nix mehr g´red´- woar´n stü´ stottdess´n.
Mei Erkenntnis – sie san eh net vaschwund´n,
die Spezies Zuahöra – i glaub´ i hob´s g´fund´n.